به زمین که می نشستند به استقبال شان نرفتم؛

    سردی هوا را بهانه کردم.

    آفتاب که تابید و هوا گرم تر شد دانه دانه به آسمان برگشتند.

    وقت نداشتم بدرقه شان کنم و فقط از پشت پنجره افسوس خوردم.

    هوا چند درجه سرد بود؟                               

    خدایا به برکت دانه های سفید برف منو ببخش؛ گاهی هم نمک به زخم شان پاشیدم.

نوشته شده توسط در جمعه پنجم بهمن 1386 |