ترنج

غریب نوازی در پایتخت!

toranjam — Wed, 14 May 2008 17:10:18 GMT

سن‌مان که قد نمی‌دهد ولی شنیده‌ایم که تهراني‌ها آن‌زمان كه مهاجرت به پايتخت به اندازه امروز نبود، شهرستانی‌های تازه‌وارد را دست می‌انداختند و تا مدت‌ها هم به اين هنرشان مي‌باليدند و مي‌خنديدند.

اكنون كه همان مهاجران شهرستاني، پايتخت‌نشين شده‌اند و تهراني به حساب مي‌آيند: «صبح ديروز كه از منزل خارج شدم راننده RD ،زن و شوهر جواني را كه براي درمان ناباروري از شهرستان به پژوهشكده رويان مراجعه كرده بودند سوار كرد. مسير من رو هم پرسيد و سوار شدم.

كمي‌ جلوتر در ميدان توقف كرد و براي خالي نماندن يكي از صندلي‌هاي ماشين‌اش مدت زيادي فرياد كشيد‌ با اين حال موفق نشد با خیال راحت تا مقصد براند.

در راه زن‌وشوهر شهرستاني ديگري منتظر ماشين بودند و چون يك صندلي بيشتر خالي نمانده نبود من عقب نشستم و آن دو نفر جلو.

ميانه راه زوج اول پياده شدند و از آنجا كه با موبايل صحبت مي‌كردم متوجه نشدم چقدر كرايه دادند. همان‌جا دو مسافر ديگر سوار شدند. يكي پسر جواني بود و ديگري خانمی ميان‌سال.

نزديك مقصد راننده به پسر جوان که 100 تومان كرايه داد گفت 200 تومان ميشه. جوان هم با اعتراض و کلی توضیح 50تومان ديگر داد؛ 100 تومان كافي نبود ولي 150 درست بود.

به مقصد كه رسيديم دو نفر جلو كرايه‌شان را دادند و من از صحبت‌شان با راننده متوجه شدم كه از آن‌ها800 تومان گرفت در حالي‌كه 400 تومان بيشتر نمي‌شد. اما چون مطمئن نبودم چيزي نگفتم و آن‌ها هم رفتند.( بماند كه در طول مسير برنامه‌ريزي مي‌كرد كه اون دو نفر رو دربست تا آزادي ببرد و ما راهنمايي‌شان كرديم و نشاني ايستگاه خطي‌هاي آزادي را داديم)

خانمي كه ميان راه سوار شده بود هم موقع پرداخت كرايه با راننده جروبحث مي‌كرد.

به عنوان آخرین نفر 400 تومان دادم؛ نرخ مسيري كه سوار شدم بعد از افزايش نرخ‌ها 250 تومان شده است. راننده 100 تومان بيشتر بقيه نداد. به او گفتم 50 تومان ديگر بايد بدهد. خيلي حق‌به‌جانب مي‌گفت كرايه‌اش 300 تومان است.

من كه ديدم ظاهرا از همه بيشتر از حد معمول پول گرفته است اعتراض كردم و 800 تومان را هم به روي‌اش آوردم اما انگار نه انگار؛ نه خجالت كشيد و نه ناراحت شد. فقط جواب مي‌داد چرا اعتراض نمي‌كنيد كه برنج شده 6000 تومان. گفتم نرخ اين خط 250 تومان است براي چي بيشتر مي‌گيري؛ معتقد بود خطي‌ها سهميه بنزين دارن و من ندارم! پس بیشتر می گیرم!

قصدم از روايت این ماجرای نسبتا طولانی،اشاره به برنامه‌ريزي ما آدم‌هاست براي سوءاستفاده از فرصت‌هاي جديد و كلاه ديگران رو برداشتن. ساختمان جديد پژوهشكده رويان كه چند ماه قبل نزديك منزل ما افتتاح شد، با اينكه در يكي از كوچه‌هاي فرعي است و اون منطقه با مشكل كمبود تاكسي مواجه است، به سرعت از سوي مسافركش‌ها شناسايي شد تا مراجعه‌كنندگان را از نوع «دربستي» جابجا کنند.

مشاهده دعواهاي صنفي بر سر سوار كردن يك مسافر و توقف مقابل پاركينگ منازل ساكنان كوچه و مزاحمت‌هايي از اين دست هم كه پيامد همين ماجرا است.

اما همه‌ اين‌ها به كنار، از همه تاسف‌آورتر تمايل بيش از حد بعضي از اين رانندگان محترم –از جمله راننده مذكور- به مراجعه‌كنندگان پژوهشكده است؛ بعضي از اين افراد چون شهرستاني هستند و در حال و هواي مناسبي هم به‌سر نمي‌برند - به خاطر مداوا مراجعه كرده‌اند_ سوژه‌هاي خوبي براي رانندگان شياد بوده و به راحتي مثلا 400 تومان را 800 تومان تقديم آقاي مسافركش مي‌كنند.

يك ضرب‌المثل تو تاكسي‌اي هست كه مي‌گه هر چي سرمون بياد حق‌مونه!

عذرخواهی از رهبری

toranjam — Sun, 04 May 2008 21:41:18 GMT

حضرت آقا

بنده از طرف همه هموطنان و به خصوص همه دانشگاهیان حاضر در جلسه دیدار حضرتعالی با دانشجویان شیرازی، به خاطر سخنان بیجا و نامربوط وزیر علوم از حضور مبارکتان عذرخواهی می کنم و مراتب شرمندگی خود را ابراز می دارم.

باعث سرافکندگی است که ایشان نه تنها حرمت حضور شما را رعایت نکردند که با بی منطق فرض کردن همه دوستداران دانشگاهی شما که در آن گردهمایی عظیم جمع شده بودند، آمار و ارقامی دم دستی و بی ربط به جلسه و حضار ارائه کردند.( و البته بدون تسلط لازم و همراه با تپق های مکرر و جملات اشتباه و ناقص)

از جانب رئیس دولت ایران هم برای انتصاب آقای زاهدی به عنوان وزیر علوم، تحقیقات و فناوری کشورمان که با ابتدایی ترین روش های استدلال و استنتاج، ارائه گزارش کار و توصیف وضع موجود آموزش عالی یک کشور آن هم در جمع جماعت فرهیخته و با حضور عالی ترین مقام رسمی و معنوی آن کشور آشنا نیست و شان یک مجلس صمیمی را با خودشیرینی کردن های نخ نما شده رعایت نمی کند پوزش می طلبم.

و با کسب اجازه از محضر حضرتعالی از این فرصت استفاده کرده و به ایشان یادآور می شوم مقایسه های یک وجهی و یکسویه شاید روح کوچک ایشان را راضی کند و ناتوانی های اجرایی شان را در سایه خود بگیرد، اما زمان ارائه اینگونه آمار و ارقام « از سال ۵۷ تا الان» بدون لحاظ نمودن معیارها و عوامل دخیل دیگر که نسبت ها را دقیق تر و شفاف تر روشن کند (مانند تغییر شیب رشد آموزش به نسبت تغییرات محیطی و بین المللی و به نسبت منابع در اختیار) گذشته است به خصوص که شنوندگان خود اهل فن باشند و با چند و چون کار آشنا.

آقای زاهدی شایسته است در مقام وزارت بتوانید تشخیص دهید برای سخنرانی در مراسمی مانند دیدار رهبری با دانشجویان استان فارس از چه موضوعاتی سخن برانید و با چه لحنی و چگونه؟

حضرت آقا در خاتمه نیز وظیفه می دانم از جانب رسانه ملی به خاطر بی سلیقگی در پخش صحبت های سطحی و خجالت آور ایشان و عدم حذف آن از فیلم مراسم مجددا شرمساری خود را اعلام نمایم.

اعتراف در سه نسخه

toranjam — Mon, 17 Mar 2008 22:21:18 GMT

این علی مصلح یه دفعه ما رو به یه شام یا ناهار دعوت نکرده- حتی چند تا ناهار هم بدهکاره-

حالا به اعتراف که رسیده هِی تعارف می زنه.

برای همین ضمن تشکر فراوان از لطفی که به من داره کمی با تاخیر دعوتش رو پاسخ دادم.

اما بعد.به نظرم بهتره من اعتراف کنم چند تا کتاب خوندم تا اونایی رو که نخوندم بگم!

۱- کتاب همسایه های احمد محمود رو تو قفسه اتاق حسین شیخ دیدم و شروع کردم به خوندن

که با اعتراض شدید حسین برای هم صحبتی مواجه شدم و پس از کلی مقاومت

به علت جذابیت زیاد کتاب، به ناچار از ادامه خواندن باز ماندم.

۲- کلیدر رو هم قبلا برای عمه کسی از کتابخانه به امانت گرفته بودم و

قبل از اینکه به دستش برسونم افتتاحیه اش رو که نیم صفحه ای از توصیف یک زن تازه وارده، خوندم. معتقدم بسیار استادانه و هنرمندانه از پس این کار بر اومده دولت آبادی؛

شاید از نقاشی اون صحنه هم تاثیرگذارتره.

از کتاب خوشم اومد ولی هم فرصت خوندنش رو نداشتم هم همتش رو طبق معمول.

۳- جنایت و مکافات رو دست پسرعمه ام دیدم. ورق زدم ولی جذبم نکرد.

زیاده، حوصله تون سر می ره اگه بخوام کامل اعتراف کنم.

این رو هم اعتراف کنم که گاوخونی مدرس صادقی رو که باز کردم ببینم چه جور متنی داره

- قبل از ساخت فیلمش البته- وقتی کتاب رو بستم که تموم شده بود. تجربه جالبی بود.

مهدی خداجویان و فاطمه عباسی و مریم مهتدی رو به این بازی دعوت می کنم.

پانویس:

خدارو شکر مجلس هم مثل دولت و البته مثل شهرداری و کلا مثل همه مملکت نظامی شد.

آنچه گذشت...

toranjam — Fri, 25 Jan 2008 17:00:18 GMT

به زمین که می نشستند به استقبال شان نرفتم؛

سردی هوا را بهانه کردم.

آفتاب که تابید و هوا گرم تر شد دانه دانه به آسمان برگشتند.

وقت نداشتم بدرقه شان کنم و فقط از پشت پنجره افسوس خوردم.

هوا چند درجه سرد بود؟

خدایا به برکت دانه های سفید برف منو ببخش؛ گاهی هم نمک به زخم شان پاشیدم.

متهم ردیف اول

toranjam — Thu, 29 Nov 2007 19:28:18 GMT

كتاب هواپيما!

از كتاب مترو شروع شد و كتاب اتوبوس.

و به همين زودي‌ها شايد كتاب مي‌ني‌بوس. كتاب تاكسي. كتاب مسافربرشخصي. كتاب ون. كتاب خودروهاي تك‌سرنشين. كتاب عابر پياده. كتاب ... كتاب سرويس‌هاي بهداشتي عمومي( كه خيلي هم خارجيه)

از ابتدا در جريان شكل‌گيري كتاب مترو و كتاب اتوبوس بودم. با همه‌ي ماجراهايش.

اما از اين يكي خبر نداشتم و وقتي خبرش را از تلويزيون شنيدم براي چند لحظه دهانم باز ماند. هاج و واج.

قصد نوشتن نداشتم ولي حالا كه سر حرف باز شد:

1. درست يا غلط، اتهام اصلي خبرگزاري شهر در يكسال گذشته پرداختن به موضوعات غير شهري است. به اين معني كه چون اسم خبرگزاري، شهر است بايد فقط اخبار شهري پوشش داده شود و از آنجا كه وابسته به شهرداري تهران است پس فقط اخبار شهر تهران.

اين ايراد رو چند سال قبل به روزنامه همشهري هم گرفتند كه روزنامه فخيمه شهرداري تهران رو چه به شهرهاي ديگر ايران. حالا چه شد كه نظرشان عوض شد حتما به صلاح مملكت بوده است.

دكتر عسگري نيز تا همين چند ماه پيش محكوم بود به زير تيغ ساختن و از شبكه ملي پخش كردن.

و حمايت از خون بازي و حتا ميم مثل مادر

تا جايي كه دكتر قاليباف در مقام شهردار كلانشهر تهران در مراسم معارفه غيرمنتظره حاج آقاي نوريان و توديع غير حضوري دكتر عسگري اشاراتي صريح به نقايص عملكردي سازمان فرهنگي هنري شهرداري تهران در راستاي حل مشكلات شهري پيش روي شهرداري داشته و اعتراض كردند كه چرا اين سازمان در خصوص پيچيدگي‌ها و مسايل متعدد و مختلف اداره كلانشهر مثل جمع‌آوري زباله فرهنگ‌سازي نكرده است.

و اين ماموريت به جناب نوريان واگذار شد.

2. و حالا بعد از گذشت چند ماه خبر كتاب هواپيما به همت سازمان فرهنگي هنري.

حالا شهروندان عزيز تهراني مي‌توانند يك بليط هواپيما خريده و در حين پرواز با فرهنگ شهرنشيني آشنا شوند.

اون بالا تو اوج ابرا.

اين در حالي است كه در همان جلسه كذا بر خلاف گفته‌ها اما تلويحا، برنامه‌هاي فرهنگي تابستاني با اختصاص بودجه‌هاي قابل توجه به شهرداري‌هاي مناطق سپرده شد. تازه تاكيد مي‌شد كه باز هم مي‌دهيم خوب اجرا كنيد.

چه كساني؟ معاونان فرهنگي اجتماعي مناطق كه نتايج دسته گل كادرسازي در دوره جناب مشايي اند.

3. البته شواهد و قراين گوياي اين است كه احتمالا ماموريت اصلي توقف برنامه‌هاي سازمان فرهنگي هنري بوده است.

احمد نوريان پس از يك ماه قائم مقام خود را معرفي كرد.

عسگرپور همان زمان از معاونت هنري استعفا داده بود و جانشين‌ وي بعد از گذشت سه ماه معرفي شد.

براي معاونت فرهنگي سازمان سرپرست بدون حق امضاي چك منصوب شده بود و فرايند انتخاب و انتصاب معاون فرهنگي پنج ماه طول كشيد.

جالب اينكه سردار قاليباف از تحولي بزرگ در عرصه فرهنگي و هنري شهر تهران و تهيه نقشه يك يكم فرهنگي محلات و... خبر مي‌دهد. حتما امداد غيبي در كار است و الا...!

4. يك نظر ديگر هم مطرح است كه شايد شهرداري بعد از اينكه اعلام كرد كار شهرداري فقط خدمات شهري و جمع‌آوري زباله نيست و مسووليت‌هاي اجتماعي و فرهنگي نيز براي خود قائل شد- كه خوب هم هست و دستشان درد نكند و ظاهرا هم مزه كرده است- برنامه‌ريزي براي آسمان تهران و حتا ديگر شهرهاي اين كره خاكي را نيز در دستور كار خود قرار داده‌اند.

5.البته اين طرح اهداف معنوي در راستاي ترويج اخلاقيات و فرهنگ ديني و سالم‌سازي محيط‌هاي عمومي هم مي‌تواند داشته باشد. معمولا گزارش‌هايي از هواپيماها و چشم‌چراني بعضي مسافران هيز مي‌رسد. بنده خدا مهماندارها هم كه از بين خوشگل‌ترها انتخاب مي‌شوند. سلامت محيط كار تنها اولويت و نكته مورد تاكيد آقاي نوريان در مراسم معارفه‌اش بود.

ضمنا هواپيمايي مشكل مالي دارد و از نهادهاي ديگر در خواست كمك كرده است.

6. من با طرح كتاب هواپيما مخالف نيستم.

پاورقي: از اين خوشبوكننده‌هاي هوا با عطر قهوه براي دستشويي منزل گرفتم.

حالا هر بار كه مراجعه مي‌كنم انگار رفتم كافي‌شاپ.

پي‌نوشت- خدارو شكر همين كه از خبرگزاري اومدم بيرون كلي پيشنهاد كار مطبوعاتي و غير مطبوعاتي و فرهنگي و غير فرهنگي داشتم. كاراي غير فرهنگي هم بد نيستا. فقط اسمش بد در رفته كه دست زياد نشه.

فعلا.

بدرقه با عشق

toranjam — Sun, 04 Nov 2007 15:26:18 GMT

هق‌هق عليرضا افتخاري در بدرقه قيصر امين‌پور از يادم نمي‌ره.

جمعیت روز بدرقه هم.

بعضي‌هااينجورين؛ مي‌رن كه بشناسيمشون.

مثل امين‌پور.

روحش قرين رحمت.

شرح عکس

toranjam — Fri, 05 Oct 2007 11:05:18 GMT

صـــمٌ بــــــكمٌ عمـــــيٌ فهم لا يعقلون!

هزاره!

toranjam — Sun, 30 Sep 2007 06:25:18 GMT

قرار بود عنوان اين مطلب «جشن هزاره» باشد. از چند وقت پيش تيتر زده بودم. البته فقط تيتر. يعني متني نوشته نشده بود.

اما اين ايام مصادف است با ايام شهادت حضرت امير(ع) و امروز سالگرد رفتن پدرم از بين ما براي هميشه.

پس جشن بي جشن.

صبح به روال عادت معمول، ترنج رو كه باز كردم هزار و يکمين بازديدكننده بودم.

وقت نوشتن مطلبي است براي ابراز خرسندي و تقدير و تشكر از هزار وبگردي كه در اين مدت قدم رنجه كرده‌اند؛ در حقيقت پانصد نفر. چون از صفر شروع نكرده بودم!

اگر كم است به بزرگي خودتان ببخشيد.

هزارمين نفر را نمي‌شناسم اما مي‌دانم براي چه به ترنج سر زده بود.

او در پي يافتن «ترنج» گذرش به ترنج افتاده بود.

در اين مدت بسياري از بازديدكنندگان ترنج جستجوگران ترنج محسن نامجو بودند و با عباراتي چون:

«گفتا من آن ترنجم...» به ترنج من سر مي‌زدند.

و من چيزي براي پذيرايي از ايشان نداشتم.

چند سالي است پاييز براي من با هفده سال خاطره آغاز مي‌شود.

اگر چند روز قبل، وقت نوشتن اين مطلب بود جور ديگري مي‌نوشتم اما اين روزها ...

فعلا شب‌زنده‌داري‌هايتان پر از اتفاق خوب.

چرا؟

toranjam — Sat, 15 Sep 2007 11:45:18 GMT

یکی از دوستام چند باری به مناسبت های مختلف دعوتم کرده بود به کلیسا.

دو سه بار رفتم.

قضیه مربوط می شه به دو سال پیش.

به بعضی از دوستان و آشنایان هم به فراخور حال و اوضاع پیشنهاد می دادم.

دیروز از یکی از دوستان مشترک پرسیدم کلیسای... که رفتی؟

گفت نه.

گفتم چطور؟

گفت یه بار صحبتش شد که برم . اما من شرط گذاشتم که بعدش اونا هم بیان بریم مسجد!

ظاهرا قبول نکرده بودن.

می گفت کشیششون ناراحت هم شده بوده!

نفس عمیق

toranjam — Wed, 05 Sep 2007 05:41:18 GMT

پس از وقفه ای طولانی مدت در بروزرسانی وب، به سبب مشغله کاری

و پس از تامل زياد بر نقدي كه دوستم حسين شيخ نسبت به «فوتبال آمریکایی...» داشت

- که البته علیرغم درخواست بنده مبنی بر درج نظر در وبلاگ

به صورت شفاهی خدمتمان عرض شد-

و معتقد بود زمانی که بالاترین سطح تحلیل اینجانب مطلبی در حد فوتبال امریکایی است ...

یه چیزی تو مایه های تو حرف نزنی بهتره!

تو رو چه به تحلیل کردن!

چه آدم چیپ و سطحی نگری هستی!

و امثالهم.

و پس از شدت دلتنگی بی خبری از دوستان

اینک یک نفس عمیق و یک ج ا ا ا ان از ته دل با صدای بلند!